Wie mij kent weet het, als er iets is waar ik naast muziek maken toch wel heel erg van hou dan is het van eten en drinken. Wat ik als kind niet at maak ik nu goed, door te eten. Dan heb ik het niet over eten en drinken in hoeveelheid maar in lekkerheid –wat hier trouwens tegen valt-.
Ieder menu dat je hier in de VS ziet kenmerkt zichzelf door een kleine asterisk onderaan het menu dat mij erop wijst dat het restaurant in kwestie niet aansprakelijk is voor Any Foodborn Illness. Iets waar ik niet direct veel aandacht aan bestede –behalve dat ik altijd vroeg om een welldone steak- totdat ik op een Donderdag in een les zat en mijzelf ontzettend slecht voelde, maar dan ook echt ‘raar’ slecht, ik had het gevoel dat ik ieder moment van mij stokje kon gaan. Ik excuseerde mijzelf en pakte mijn spullen bij elkaar maar toen ik het gebouw uit wilde kon ik echt niet meer, ik vroeg de ‘security guard’ (over security guards gesproken, is de film Paul Blart Mallcop al in Nederland? erg leuke film!) om toch maar even een dokter te bellen en jahoor daar ging ik, pok, van mijn stok.
Dus daar werd ik in een ambulance geladen en naar het ziekenhuis gebracht (inclusief hip Amerikaans lawaai) waar ze concludeerde dat ik uitgedroogd was en een infuus kreeg met van alles en nog wat erin. De ene zak na de andere werd in mijn lichaam gepompt en de dokter concludeerde dat ik waarschijnlijk was uitgedroogd door hard werken en sporten (ik begrijp dat jullie nu denken, Bob, sporten, hoe zit dat, zag die dokter bob’s goed gevormde torzo en dacht hij dat hij waarschijnlijk iedere dag in de sportschool zou zitten? Nou, zo ongeveer, ja mensen, ik heb hier een abonnement op de sportschool, maar dit terzijde) na een paar uur mocht ik weer naar huis en ik mocht alleen maar water drinken, veel water. De volgende dag ging ik weer naar school en wat denk je? Weer hetzelfde, dus ik, weer, naar het ziekenhuis (ditmaal met de taxi, maar dat maakt niet erg veel uit, de chauffeurs racen hier als formule 1 coureurs en gebruiken hun claxon als sirene) en ik, weer, aan het infuus. Vervolgens werd ik iets grondiger onderzocht door een dokter die nogal veel weg had van Stevie Wonder -inclusief dreadlocks en ook qua zicht omdat hij bijna mijn infuus uit mijn arm liep maar ondanks dit alles tot de conclusie kwam dat ik iets van Groentasterits of zoiets had. Met andere woorden, ik had een voedselvergiftiging en ik mocht alleen maar water drinken en in bed liggen en heel erg koorts hebben. Maar mensen, houd mijn telefoonnummer in jullie telefoons, je e-mail in jullie adresboek en eventuele afspraken in jullie agenda, ik leef nog.

Ik krijg iedere keer weer leuke reacties van mensen op mijn blog en ook de vraag om wat meer te vertellen over de Amerikanen zelf.
Nou, de Amerikanen zijn op een positieve manier een beetje raar. Hiermee zeg ik niets maar ergens ook weer alles. Ze zijn vriendelijk en supporten je in alles maar als je dichterbij komt dan is er toch weer een vreemd soort afstand waarvan ik niet helemaal kan duiden hoe dat nu zit, het zal wel Amerikaans zijn.
Feit is ook wel dat ik niet echt met veel Amerikanen omga, het zijn voornamelijk internationale studenten waar ik mee werk en mee omga. Ik heb onlangs een nieuwe weblog naar het Nuffic gestuurd (http://www.nuffic.nl/nederlandse-studenten/studeren-in-het-buitenland/ervaringen/blogs/blog-van-bob-van-luijt letop: deze staat op het moment van schrijven nog niet online maar zal een dezer dagen online staan) waarin ik wat meer inga op de sociaal culturele onderdelen van “Nederland en de rest”

Ik heb overigens ook besloten om na dit semester terug te komen, het ging hier toch wel kriebelen om te blijven en omdat ik de scholarship van Berklee blijf houden werd dat mogelijk maar ik heb het een beetje gehad met studeren om eerlijk te zijn (Artez docenten die dit lezen, sorry) ik heb er genoeg van dat mijn muziek constant vanuit een opleiding bekritiseerd wordt. Iets wat natuurlijk logisch is en altijd helpt maar wel vervelend is, als je iets maakt is het niet leuk als daar altijd commentaar op komt soms ook van mensen waar mij hun mening niet zoveel van kan schelen. Ik wil graag aan het werk en ik heb een hoop ideeën waaraan ik al aan het werk ben en ik hoop dat jullie deze binnenkort kunnen zien en horen, maar dat komt als het komt, nog even wachten dus…

Binnenkort zal ik weer iets posten met misschien een paar leuke foto’s.

Groetjes allemaal!