Klik	Het is hier verschrikkelijk koud, vies en nat, anders dan dat kan ik het weer eigenlijk niet omschrijven. Ik loop iedere dag naar Berklee toe (ongeveer 20 minuten lopen door het park) de witte sneeuw die over blijft liggen is prachtig, maar de kou ‘s avonds terug naar huis is niet te harden.

Berklee is een beetje een aparte school in zijn stijl. Ik wil er wel graag wat over vertellen omdat ik van zoveel mensen zoveel verhalen heb gehoord hoe het zou zijn en hoe het systeem hier zou werken. Grappig genoeg had iedereen die mij er iets over vertelde het nogal bij het verkeerde eind…
Om te beginnen, het verhaal dat iedereen hier maar binnen kan komen als hij of zij betaald is totale onzin, het niveau van de eerste semester studenten is gelijk aan dat van de conservatoria in Nederland. Berklee is een school voor “hedendaagse-muziek” het is ontzettend leuk om te zien hoe serieus de school omgaat met alle vormen die er maar bestaan. Ondanks dat je toch wel duidelijk kunt spreken van een scheiding tussen jazz en de rest houdt de school in alle opzichten rekening met alle stijlen. Alles wordt hier gedaan aan de hand van voorbeelden uit hedendaagse muziek, zo hadden we het in de harmonie les bijvoorbeeld over het gebruik van traditionele vormen van mineur aan de hand van een solo van Brandford Marsalis in een nummer van Sting. (maar in een compositie les hebben we het ook over Stravinsky, Wayne Shorter, Coltrane, Yellow Jackets of Beatles echt alles!)
Je rooster bestaat in het algemeen uit de Core, labs, ensembles en private lessons. Je hebt dertien credits die je kunt verdelen, de Core die bestaat uit Harmony 1,2,3,4 en Eartraining 1,2,3,4 en Arranging 1,2,3 is een verplicht onderdeel. Labs zijn groepslessen met je eigen instrument die je kunt kiezen.
Omdat Berklee een soort van uitzondering is op de reguliere conservatoria of universiteiten waar je muziek kunt studeren hebben ze een interessant systeem ontwikkeld. Zoals ik vertelde wordt iedere inkomende student in 3 dagen uitgetest (we hebben het over +/- 700 studenten per semester) al deze informatie wordt in die 3 dagen verwerkt. Het doel van deze testen is om je te testen op je niveau. Sommige studenten (zoals ikzelf) zijn hier om specifieke dingen te leren en hebben –soms- al een opleiding gedaan. Ook je speel-rating wordt dermate aangepast dat je in ensembles komt met mensen van jouw niveau en muziek smaak (er zijn hier 360 ensembles, om een indicatie te geven van wat voor soort ensembles hier zijn, Jazz/Rock, John Scofield, Pat Metheny, Country, Art Blakey, World percussion, Joni Mitchel, Death Metal, John Mayer, Hendrix, P-funk, verzin het maar)
Het bepalen van je rating is eigenlijk precies hetzelfde als een overgangsexamen of een toelating in Nederland. Tijdens de introductie werd ons verteld dat iedere student gemiddeld tussen de 1 en de 3 krijgt, soms 4 of 5 en 3% van de inkomende studenten hoger dan een 5. (ik heb een 6 jeeeh!!!)
De eartraining en harmony lessen zijn erg leuk. De Berklee methode is echt super, dat komt omdat de “departments” zo groot zijn per onderdeel dat alle docenten mee werken aan het bestaande systeem waardoor een zeer praktijk gericht maar goedwerkend systeem ontstaat. Het is echt de moeite waard om een keer de boeken te bestellen en door te lezen! (het is wel droge materie, maar duidelijk en overzichtelijk) daarbij is het toch leuk als je eartraining leraar bij Staney Clark in de band heeft gezeten of een andere die verteld dat ie op Woodstock ’69 heeft gespeeld (onder de vermelding dat hij inderdaad al ZO oud is)

Klik

Mijn rooster ziet er als volgt uit; ik heb les van David Clark (klikkerdeklik: http://www.berklee.edu/faculty/detail.php?id=74 ) hij weet ontzettend veel, is ontzettend aardig en hij zet er nogal druk op, dus dat is leuk.

Ik heb Harmony 3 (er zijn van de inkomende studenten maar 12 studenten die in Harmony 3 zitten, de leraar noemt ons dus ook steevast Harmony Fans)
Ik zit in Arraning 2 en Eartraining 3. Ook zit ik in een ensemble waarbij we iedere les een aantal standards doen op gehoor, de leraar zingt ze voor en we moeten dan zelf de melodie en de harmonie onthouden, hij heeft echt super tips daarvoor, erg leuk)
Tevens zit ik in een compositie klas die zich specialiseert in Harmonische Fusion (denk aan Wayne Shorter etc) Hoe ik in de compositie klas ben gekomen is ook een leuk verhaal. Iedereen moet Music Technology volgen, dat kost 2 credits, tenzij dat je een waiver krijgt omdat je deze kennis al hebt, ik kan wel met Midi en Finale werken, maar daar houdt het op. Ik wilde alleen perse die 2 credits hebben om andere lessen mee te volgen. Nu kun je een “waiver” krijgen als je aantoont deze kennis al te hebben, nou, de gevraagde kennis heb ik absoluut niet maar dat hield mij niet tegen om naar de bewuste afdeling te gaan en mijzelf voor te doen als een synth-nerd die deze introductie absoluut niet nodig heeft omdat ik dagelijks met de gevraagde kennis werk.
Nou, de vragen gingen over hoeveel 1 bit precies was en hoe je een juiste bitrate kon berekenen voor een opname bij een bepaald instrument, echt, ik had totaal geen idee en het interesseert me zelfs nog minder.
Lee, (een oude japanner met paars haar en een startrek t-shirt, nee, geen grap) nam mij de test af en dat ging ongeveer als volgt:
Lee: “Bob, kun je mij vertellen, als je 96K 1 minuut muziek opneemt over hoeveel schijfruimte we het dan hebben.”
Bob: “Nou Lee, dat hangt natuurlijk af van wat voor filters en compressors we gebruiken en natuurlijk of we deze door een bus sturen die Mono dan wel Stereo is blablabla…”
Lee: “Neej Bob, gewoon niets, helemaal kaal, 96K, 1 minuut muziek”
Bob: “Nou Lee, dan gaan we toch zeker richting de Gigabyte”
Lee: “haha, nee Bob, ongeveer 4% daarvan, 40 Megabyte.”
Bob: “Ow sorry, ik had mijzelf zo vergenomen een bigband op te nemen, dan kom ik toch wel op bijna een gig”
Lee: “Dat is waar, ik had duidelijker moeten zijn”
Bob: “Inderdaad Lee, dat zou ik op prijs stellen, ik begrijp het belang van deze kennis maar al te goed echter kan ik deze 2 credits ook op een andere manier gebruiken”
Nou, na een lang gesprek van slijmen en totale onzin kreeg ik mijn 2 credits. Dus zo kom ik in mijn compositie klas… (en dat is vet!)

 

Maar, het aller leukste zijn de labs, omdat ik een nogal gunstige rating had kon ik uit alle labs kiezen die er waren (mits ze vol waren uiteraard) ik zit in de advanced reading lab, ik ben een nogal matige lezer maar ik dacht, kom op we gaan volle bak, voor de muzikanten die dit lezen, bij de foto’s heb ik een voorbeeld gezet van een van de bladen die we krijgen. Het is echt moeilijk, het opvallende is dat dit echt een onderdeel is waarin mijn Koreaanse mede studenten echt uitblinken. Die gasten lezen dit in 2 keer weg. Nou, ik niet…
Ook zit ik in het John Coltrane lab, we hebben een boek: Countdown to Giant Steps (voor de cats die dit lezen, geniale woordspeling he haha, geintje) waaruit we iedere week een tune leren van Coltrane in de vorm van zijn giant-steps-harmony. Aan het eind van het semester moeten we ze uit ons hoofd kennen en op tempo kunnen begeleiden.

Het laatste lab waar ik in zit is het Bach Lab, iedereen moet 2 delen kiezen uit de Cello suites en deze uit het hoofd leren, wat nu zo leuk is dat de bedoeling is ze vooral NIET op de traditionele manier te spelen, maar, wel smaakvol, we behandelen ze als een soort jazz-standards. Je mag ermee experimenteren wat je wilt, het doel is om de muziek te bestuderen, te analyseren en er een smaakvol eigen versie van te maken. In de lessen luisteren we naar elkaar en discussiëren we over wat wel en wat niet mooi is, erg leuk dus.

Tevens moet ik ook verplicht componisten begeleiden, iedereen die een scholarship van Berklee heeft gehad moet dat doen, ik dus ook.

Uiteraard ben ik veel bezig zelf met schrijven en met studeren, soms jam ik in café Wally’s waar zelf Charlie Parker en Dizzy hebben gespeeld, da’s vet.
De jazz sessies zijn erg leuk maar wel heavy, het is een beetje een etalage waar je mensen ziet los gaan en contacten legt.
De funk sessies zijn ook tegek! Niet groove in E maar gewoon de originals van Hancock, Erica Badu etc.
Wat ook grappig is, is dat de eigenaar, als het ‘m niet bevalt wat er op het podium gebeurt, de mensen van het podium af stuurt na een nummer, da’s wel grappig om te zien.

Ik heb een ontzettend aardige en goede half Japanse, half Oostenrijkse gitarist ontmoet waar ik veel mee omga, een voortreffelijke percussionist uit Madrid en een filmcomponist uit de VS, erg leuke mensen allemaal.

Ik heb geen TV en internet thuis dus ik heb heerlijk de tijd om van alles te lezen, ik heb ook alle afleveringen van het Marathon interview van de VPRO gedownload die ik luister voor het slapen gaan of als ik even een wandeling door het park maak (voor degene die het leuk vinden, er zijn fantastische afleveringen van soms wel 5 uur met ao Conny Palmen, Jan Wolkers, Remco Campert, Maarten van Rossem, Jan Siebelink, Johannes van Dam etc). Er zijn hier ook veel leuke en goede concerten (shit, kaarten voor Chick Corea and John McLaughlin zijn uitverkocht, ze spelen met Kenny Garrett, Christian McBride en Brian Blade, nouja, misschien komt er nog wat vrij).
Gisteren ben ik naar een masterclass van Maria Schneider geweest. Een masterclass waar ik heen wilde en die echt fantastisch was. Ze vertelde over Bob Brookmeyer en Gill Evans, over het belang van kunst in het algemeen en dat we naast onze studie zoveel mogelijk musea moesten bezoeken, vragen blijven stellen over “de grote dingen des levens” en literatuur moesten lezen (ze gaf overigens twee zeer interessante titels die zeker de moeite waard zijn: The Art Spirit
van Robert Henri en Finding Serenity in the Age of Anxiety van Robert Gerzon)

Zoals sommige van jullie weten zat ik nogal te tobben over wat ik wilde en dat ik echt het gevoel heb/had dat ik nog niet was waar ik wilde zijn. Nou, dit helpt echt om meer te doen wat ik wil en het geeft ongelofelijk veel energie. Ik ga als een stoomtrein, dus dat is heerlijk.

Zodra ik meer te melden heb zal ik jullie zeker weer even lastig vallen met mijn weblog-mailtje

Groetjes!

Bob
PS:
Er staan ook weer 4 foto’s bij…

PPS:
Ik ben ook gevraagd om wat voor het Nuffic te schrijven eens in de zoveel tijd: (klikkerdeklik: http://www.nuffic.nl/nederlandse-studenten/studeren-in-het-buitenland/ervaringen/blogs/blog-van-bob-van-luijt/12-januari-2009/ )

PPPS:
Binnenkort is er een concert avond –buiten Berklee om- die in het teken staat van Jaco Pastorius, zijn bigband speelt –waarschijnlijk met Jimmy Haslip- tevens zijn zoons en Kenwood Dennard (da’s de drummer waar Jaco veel mee werkte, hij is ook de drummer die te zien is op de Jaco instructie video met John Scofield)
Ik heb aan hem gevraagd of ik ook wat mag spelen (waarom niet, toch?) nou, hij was enthousiast over mijn muziek en ik moest wat voor hem voorspelen (hij geeft les aan Berklee) hij zei van tevoren al dat het schema propje vol zit maar… hij gaat kijken wat hij kan doen, dus wie weet, volgende keer meer hierover.

PPPPS:
Heb wat nieuwe dingen online: http://www.bobvanluijt.nl